Wilde ridderspoor, Consolida regalis Gray, is een inmiddels erg zeldzaam éénjarig akker(on)kruid uit de Ranonkelfamilie of Ranunculaceae. Wilde ridderspoor is nog aan te treffen in als natuurreservaat beheerde wintergraanakkers op kalkhoudende bodems in het zuiden van Limburg. Op andere plekken waar hij voorkwam in het Rivierengebied lijkt de soort vrijwel verdwenen. Wel kennen we Riddersporen als tuinplanten, maar dat zijn geen exemplaren van de hier behandelde soort, die ook goed te onderscheiden zijn van deze inheemse wilde soort, doordat het vruchtbeginsel en de kokervrucht behaard zijn, terwijl die van de inheemse wilde soort kaal zijn.

De slanke planten hebben rechtopstaande dunne stengels die aangedrukt behaard zijn. Bovenin vertakt de stengel en daardoor lijkt de bloeiwijze een armbloemige tros op een samenstel van alleenstaande bloemen. De bladeren staan verspreid aan de stengels en zijn zeer diep ingesneden of gevorkt, waardoor de bladdelen zeer iel en lijnvormig zijn.

Het meest vallen de bloemen op zowel door hun kleur als hun bouw. Elke bloem bestaat uit vijf kelkbladen en 2 of, als je dat beter vindt, 4 kroonbladen. Zowel kelkbladen als kroonbladen zijn diepblauw van kleur. De vijf kelkbladen zijn langwerpig spits van vorm en staan zo gegroepeerd dat er vier in een vlak een soort kraag vormen terwijl er één, het bovenste kelkblad omhoog staat en een grote spoor draagt die tot wel 2,5 cm lang kan zijn en meestal gekromd is. Twee kroonbladen vormen eveneens een spoor die in de eerder genoemde spoor van het kelkblad is opgenomen. De twee andere kroonbladen vormen een soort gelobd honingapparaat met een naar voren gebogen huif. De bloem bevat één langwerpig onbehaard vruchtbeginsel met stijl en stempel en een flink aantal meeldraden daaromheen. Het vruchtbeginsel groeit na bevruchting uit tot een gladde kokervrucht, aanvankelijk wittig van kleur met een duidelijke naad. Als de vrucht helemaal rijp is splijt deze over de naad open en komen de zwarte geribde zaden tevoorschijn.

Gezien de lange (in feite dubbele spoor) kunnen alleen langtongige insecten voor de juiste bestuiving en bevruchting zorgen. Het zijn vooral krachtige hommels van het geslacht Megabombus die in staat zijn om de nectar te bereiken. Met name de Tuinhommel, Megabombus hortorum, is een geschikte bestuiver. Korttongige insecten en hommels plegen wel inbraak door een gaatje te boren in de lange spoor en zo de nectar te stelen.

MM_260724