Een meerjarige kruidachtige en zeldzame plant is Bergnachtorchis, Platanthera chlorantha (Custer) Rchb. uit de Orchideeënfamilie of Orchidaceae.

Ondergronds heeft de  Bergnachtorchis, net als zijn verwant de Welriekende nachtorchis, twee knollen, die als een voorraadschuur zorgen voor de overwintering van de soort. Deze twee knollen zijn toegespitst in penwortels. Boven deze knollen aan de basis van de planten zo ongeveer op het maaiveld vind je wat schubben en twee grote grondstandige elliptische bladeren.

Beide bladeren zijn elliptisch tot bijna eirond en hebben een naar de voet versmallende steel met wat bladweefsel er langs. We noemen dit een gevleugelde bladsteel. Aan de onderkant van de bladeren valt de duidelijke hoofdnerf op. De kleur der bladeren is glanzend grasgroen. De grondbladeren van Bergnachtorchis zijn duidelijk bredre dan de bladeren van de verwachte Welriekende nachtorchis, die meer langwerpig en smaller zijn.

Aan de kantige stengel staan hogerop nog enkele erg kleine op schutbladeren lijkende bladeren. De stengel gaat over in een losse aar met daarin de bloemen. Onder elke bloem staat een klein groen schutblad. De schutbladeren zijn ongeveer even lang als de dunne vaak gebogen vruchtbeginsels. De bloemen geuren vooral 's nachts en trekken met die geur bestuivers, nachtvlinders e.d., aan. De witte bloemen hebben een typische orchideeën bouw. Twee sepalen, vergelijkbaar met kelkbladen, staan schuin naar beneden en het middelste naar boven gerichte sepaal (kelkblad) vormt met twee petalen (kroonbladen) een helm. De lange vlezige lip van 8 tot 12 mm lang die vaak groenig kleurt, heeft aan de voet een twee centimeter lange spoor, die 2 tot 3 maal zo lang is als het vruchtbeginsel en van horizontaal tot naar beneden gebogen kan zijn. Deze lip kun je beschouwen als het derde kroonblad. De onder in de spoor geproduceerde nectar kan alleen door langtongige nachtvlinders bereikt worden. De spoor is onderaan meestal verbreed.

De onder de helm op de zuil zittende pollenklompjes (polliniën) kunnen met hun hechtschijfje op het hoofd geplakt worden van de bezoekende bestuivers, vooral pijlstaarten. Deze nemen de polliniën, die behoorlijk ver uit elkaar staan aan de ingang van de spoor, mee op hun snuit en bij bezoek aan een volgende bloem zetten ze de polliniën af op het stempel. Tussen de twee helmhokjes zit het zogenaamde helmbindsel. Dit is ongeveer even lang als breed. Een duidelijk onderscheid met Welriekende nachtorchis. Na bestuiving en bevruchting ontstaat in het vruchtbeginsel een groot aantal stoffijne zaden, die bij rijpheid van de doosvrucht door de wind worden verspreid.

MM_260915