Een eigenaardig kenmerk, namelijk in het bovenste deel van de plant zijn bruingekleurde plakkerige ringen op de stengels te vinden met een lengte van ongeveer 1 cm, die als een afweer tegen insecten dienen, die langs de stengel omhoog willen kruipen. Die plakkerige ringen bestaan uit fijne klieren. We hebben in ons geval te maken met Pekbloem, Silene armeria L. uit de Anjerfamilie of Caryophyllaceae.

De éénjarige planten hebben rechtopstaande stengels, die weinig tot niet vertakt zijn, behalve in de eindelingse gedrongen tweetakkige bijschermen, die vaak de vorm van een V hebben. Aan de stengels, die verder onbehaard zijn, staan de bladeren tegenover elkaar. Ook deze zijn onbehaard en hebben een gave rand. De onderste zijn langwerpig en naar boven toe worden ze niet alleen kleiner, maar neigt de vorm naar eirond met een top. Ze kleuren blauwgroen door het bezit van een waslaagje.

In het tweetakkig bijscherm staan nogal veel bloemen bij elkaar. Ze hebben een niet al te lange bloemsteel en een smalle vergroeide kelk met tien verticaal verlopende nerven, die met fijne haren bezet is. De kroonbladen hebben een smalle nagel, die opgesloten zit binnen de vergroeide kelk. De plaat van de kroonbladen is omgekeerd eirond, waarbij de top een beetje is uitgerand. De kleur is lichtpaars en de lange priemvormige keelschubben of bijkroonbladen vallen op. Er zijn tien meeldraden en het bovenstandig vruchtbeginsel heeft drie stijlen met stempel. De bloemen bloeien eerst mannelijk en pas daarna rijpen de stijlen met stempels; het zijn derhalve protandrische bloemen. Een goed systeem om zelfbestuiving te voorkomen.

Het vruchtbeginsel ontwikkelt zich na bestuiving en bevruchting tot een doosvrucht, die op een steel staat binnen de kelk.

MM_250218