Naast Heelblaadjes kennen we ook de éénjarige Klein vlooienkruid, Pulicaria vulgaris Gaertn., uit de Composietenfamilie of Asteraceae. Het onderscheid tussen beide Pulicariasoorten is goed te maken.

Uit een zaad van deze pionierplant ontwikkelt zich in één jaar tijd het hele Klein vlooienkruid. Er ontwikkelt zich een wortelstelsel in de meestal zandige grond en daaruit een rechtopstaande, vaak rood gekleurde stengel, soms een enkele meer. Op doorsnede is te zien dat de stengel rond en gevuld is en geen melksap bevat. Aan de stengel zitten de langwerpige en net als de stengels behaarde bladeren. Ze zitten verspreid aan de stengels en hebben aan de voet twee oortjes waarmee ze de stengels half omvatten. De bovenste bladeren aan de stengel echter missen deze oortjes en zitten met een wat afgeronde voet aan de stengel, terwijl de onderste bladeren een korte steel hebben.. De bladeren zijn naar de rand toe nogal gegolfd tot gekroesd, soms zelfs puntig.

Aan het eind van de zich daar sterk vertakkende stengels ontwikkelen zich de bloeiwijzen. Het zijn niet al te grote hoofdjes van minder dan één cm breed; de hoofdjes van Heelblaadjes zijn veel forser en tot wel 2 cm breed; een mooi onderscheid derhalve tussen beide verwante soorten. De hoofdjes van Klein vlooienkruid zitten verder in een soort pluim gerangschikt, wat een gevolg is van de vertakking van de rechtopstaande stengels in  het bovenste deel.

Ieder hoofdje heeft lijnvormige niet stekelige omwindselbladeren die in twee rijen boven elkaar staan. De buitenste omwindselblaadjes zijn toto anderhalf maal zo lang als die van de binnenrij en spits. In het hoofdje staat aan de rand een ring van lintbloemen. Die linten stellen niet veel voor: ze zijn maar kort, zo'n mm, en vuilgeel van kleur. De buisbloemen in het grote centrale deel van het hoofdje zijn aanvankelijk geel maar kleuren later naar bruin; uiteindelijk na bevruchting ontwikkelen de onderstandige vruchtbeginsels zich tot nootjes met een dubbele rij pappus. De buitenste rij is een soort kroontje terwijl de binnenste pappusrij uit haren bestaat. Door deze haren kan het nootje op de wind worden meegenomen en waar het neerkomt kan volgend jaar het zaadje in het nootje kiemen. Ook het kroontje draagt bij aan de verspreiding doordat het aan de vacht van dieren kan blijven hangen en zo getransporteerd worden.

MM_260824